قصه ی یک آدم

فامیل خیلی نزدیک بود. میگم بود، چون خیلی وقته دیگه ارتباطی نداریم. آدم تلخ و حسودی بود و عقایدش برای هزار سال پیش. بچه اولش همسن من و تا سومی هم دختر بودند. میخواست حتما پسر پسر قند عسل داشته باشه. چهارمی پسر شد. همیشه به پدر و مادرم زخم زبونهای مختلف میزد و تیکه مینداخت. شاید چون زن خودش اونقدر آدم باکفایتی نبود، ظاهر رو به خوبی حفظ میکرد ولی کمبودهاش رو سر بقیه خالی میکرد. همیشه از بچه هاش و خانواده ی زنش توی جمع تعریف های بی مورد میکرد که بگه ما خیلی

آخرین مطالب این وبلاگ

مطالب پیشنهادی

آخرین مطالب سایر وبلاگ ها